دستم را كه به روي كونش مي زنم. حالت غريبي بهم دست مي دهد. با نيشخند كوچكش جوابم را مي دهد و من با يك لبخند واقعي از خجالتش در مي آيم. او نيز تا مي تواند مي خندد. زندگي با لبخندهاي عاشقانه ما به همديگر پيش مي رود. حال آن دست زدن ها نيز حالت غريب خود را از دست داده اند. اين قلبم است كه فهميده است، آري؛ قلبم  است كه دارد صدا مي كند مثل تيك تاك ساعتي كه عاشقانه به دنبال هم مي افتند و خسته نمي شوند. ابروهاي متكبرانه اش، گونه هاي بوسيدني اش، چشم هاي معصومانه پر از شهوتش، لب هاي هميشه قرمزش كه معناي بوسيدن الان نيز در ذهنم به تكاپو افتاده است. سرم را در ميان دو دستانم گرفته ام، باز حالم خوش نيست، چند روزي است كه باهاش قهر كرده ام يا او با من قهر كرده است، نمي دانم! خاطراتي كه ازش دارم را در پستوي قلبم دركش مي كنم. كافي شاپ، سينما، كتابخانه، ساندويي رفتنا؛ خوردنا همه ش حال در جلوي چشمانم است. لحظه اي كه در را زد و من اصلا بي ميل روي فرش دراز كشيده بودم. همين كه در را باز كردم، سفت چسبيد بهم، بوسم كرد، دستانش را دور گردنم انداخت. تا مي توانست خودش را بهم فشار داد تا اينكه از گرماي غريبانه چشمانش روي فرش ولو شديم. شروع كردم به ليسدنش، آري تا مي توانستيم همديگر را ارضا مي كرديم. آري اين خاطره و واقعيت ها چند روزي است كه از ياد هر دوي ما با آن كه قلبم هايمان براي هم مي تپد، فراموش شده است.

يك بيماري خاصي وجودم را فرا گرفته است. مي خواهم بهش زنگ بزنم. باز نازش را بكشم ولي از يك طرف تجربه ثابت كرده كه اگر نازش را بكشم شكست خواهم خورد، بنا بهش تلفن نمي كنم! هنوز آتش عشقي كه بهش داشتم، دارم را در تنم حس مي كنم! اين دوست داشتن نيست بلكه يكي شدن، خواستن انسانيت است. سرم را روي بالش تكيه مي دهم. تلويزيون را باز مي كنم. روي كانال هاي تركيه با موزيك هاي سوزناكش نگه مي دارم. شروع به خواندن مي كنند. آري چشمانم پر از اشك جدايي حضورت مي شود. ديوانه وار اين ور و آن ور غلت مي خورم، صداي موزيك را زياد مي كنم. مثل غريبه ها به در و ديوار اتاقم در تاريكي به تماشا مي نشينم. به عكس هايي كه در قطعه هاي كوچك ازش دارم نظاره مي شوم. لبخندش در عكس هم دست از سر لب هاي آبدارم برنمي دارد...              این تاوان ناراحت کردن تو است؟ تاوان روشنفکر بازیهایم؟ عقاید مسخره‌ام؟ مسخره؟؟ همین الآن هم منطقم می‌گوید که همانها درست‌اند. مرده شور منطقم را ببرند. ببرند؟                                              تو هم مقصری؟ نه نیستی؛ فقط اگر نمی‌رفتی اینطور نمی‌شد. نمی‌شد؟ مطمئن نیستم! اینکه ماه به ماه همدیگر را نبینیم؛ سخت بود برایت و تحملش می‌کردی، سخت بود برایم و تحملش نمی‌کردم. معتقد بودم به روابط آزاد، اینکه هر کسی جایگاه خودش را دارد و جای کس دیگری را نمی‌گیرد، اینکه همه چیز در خوابیدنِ باهم خلاصه نمی‌شود و آن هم نیازی است مثل نیاز به خوردن. و ترجیح تو... ترجیح تو آن بود که اگر هم کسی جایت کنارم می‌خوابد همیشگی نباشد، تکرار نشود، بیاید و برود. دوستت داشتم و ترجیح دادم که کمتر ناراحتت کنم، یاد گرفتم باخیابانیها چونه بزنم،کمکت کنم بی‌رقیب تصور کنی خودت را. ایدز گرفته‌ ام...

عادل حبيبي        3/5/88

رفتيم، وقتي به خشكي رسيديم عقرب از روي قورباغه بر روي خشكي پياده شد، من نيز پول قايقران را دادم و عقرب را دنبال كردم. در آن طرف خشكي، شخصي هيكل درشت زير درخت نشسته بود و مار بزرگي در روي سينه او بود. مار مي خواست آن شخص را نيش بزند، كه عقرب از روي درخت به گردن آن شخص سوار شد و سر مار را نيش زد و مار را كشت. عقرب به دنبال كار خود رفت!

به سوي آن مرد رفتم، بعد از چند لحظه فهميدم كه آن مرد مست است و دنيا هيچ خبري ندارد. به آن مرد ماجرا را توضيح دادم.مرد من را به تمسخر گرفت. ولي بعد از اندكي تفكر، از شرمندگي؛ غرق اشك شد و توبه كرد و من نيز از آن ماجرا نتيجه گرفتم كه خداوند چقدر بر بندگانش آگاه و دقيق عمل مي كند.

                                                                               مورخه:7/9/85

يواش يواش دارم به چيزهايي مي رسم معلم خوب من! نام اشخاص رزق روحم شده اند ، اشخاص من را به سوي خود مي كشند. تجسم مي كنم روز اول كلاس را چه روزي! به به! معلم خوب من! مگر من دانش آموزم؟! راستي يكي از معلمان خوبم ذهنم را دارد مشغول خود مي كند چه معلمي! انتقاد پذير همچون آتش!                             

 سخن ران ، شعر سرا ، تدريس عالي  واژه هايي هستند كه دارند مثل چرخ فلك در ذهنم مي چرخند.

بلند شد، قدم مي زند، چهارشانه، خوش اندام ، قد كوتاه ، سياه چشم، شلوارش كتان ، قيافه ي درهم و برهم ، با سبيل هاي بلند، سبيلش محشر است! چهره اش دگرگون و چشم هايش خشك شد، گويي مترسك ... را در برابر چشم خود ديده است. دستانش را به جيبش مي برد ، همه احساس مي كنند چه چيزي از جيبش درخواهد آورد ولي من كنجكاو، كه چرا دستانش را در جيبش برده؟!

با زبانش زندگي را برما حرام كرده ! خدا او را پياده، نان را سواره كند- مادرم در قبال  پدرم هميشه اين ضرب المثل را به كار مي بره، هر وقت پرسيدم چرا؟ گفت: جوابي ندارم.-

صداي زنگ آمد، نگذاشت بر چرنديات خود بيافزايم ؛ ميل رفتن  به سوي تلفن را ندارم ، هي  زنگ مي زند و من به سويش نمي روم ، دارد عصباني مي شود ؛ صدا و تعداد زنگ هايش را بيشتر مي كند .

راستي حواسم به اين نبود كه اين متوني كه در بالاست همه چرند و پرندي بيش نيست كه در اوراق بي شمار جاري ساخته ام. كاغذي ديگر مچاله كردم ، به سطل انداختم. مانند دريايي كاغذ را در خود بلعيدو شكم خالي خود را پر كرد،در اين فكر بودم كه به ذهنم رسيد كه معلم خوب را بايستي بلعيد و خورد!

با بينشي كه از او دارم مي توانم او را در يك لحظه متوجه خود سازم و ابروهايش را درهم كنم. تازه دارم به چيزهايي مي رسم معلم خوب من!

كيستي كه شعرم را جانب تو گويم                                                كيستي كه جانم را جانب تو خونم

                                                               بگذاريد برم...

بلند شدم ، حالم خوش نيست ، دلم براي مردن پر پر مي زند. به تاريخ روي برگه نگاه كردم ، نه نه ؛ من ؛ نه اصلا ، سه روزه كه از خواب بلند نشده ام.

باز معلم را خوب گفتم و لعنتي نگفتم ؛ سه روز آزگار حواسم را به خود جلب كرده بود. راستش هيچي به ذهنم نرسيد معلم خوب من! انگار دارد با چشم هايش حرف مي زند ، وقتي لب به سخن مي گشايد انگار جرعه اي از آب خضر(ع) را بر من جاري مي سازد تا بنوشم، ولي نمي توانم ، اين قدر زندگي كردم چي شد؟

ديوانه شده ام شير گاز را باز كردم و خلاص...

نوشته ي يك شخصي كه روي تختخوابش دراز كشيده و انگار نفس كشيدن يادش رفته...

                                                                            مورخه :                  4/9/1386                  

سلام. آقا اجازه؟ آقا ما یک سوالی داریم، ما الان ۵ سال است که در اینترنت هستیم، این چند ماه هم از عشقمان و تنهایی مان در اینترنت گفتیم. بهد از اینکه اینها را گفتیم یک عده ای گفتند “غصه نخور، ما هستیم، دوستت داریم آخه” و آقا ما هم خوشحال شدیم به جون خودمان. یک عده ای هم تلفن گرفتند و زنگ زدند و عده ای هم پیامک زدند گفتند “ما هم مثل تو تنها هستیم” و آقا همینطور الی آخر… بعد آقا راستش ما دیدیم در واقعیت که هیچکسی را نداریم عاشقش بشویم، خدا را داریم فقط که حساب عاشق خدا شدن از این چیزها جدا است، عاشق چند نفر شدیم که در اینترنت بودند و ایمیل داشتند و عکس دادند و اینا… بعد کلی هر شب باهاشون حرف زدیم آقا.

آقا به کسی نگویید ها، اما برای دو تاشون گریه هم کردیم… اما آقا وقتی میخواهیم بغلشون کنیم و بگیم دوستشون داریم نمیشه که… مانیتور همه اش جلومون هست… بعد آقا آدم بغضش میگیرد میخواهد آنهایی که آنطرف “یاهو مسنجر” هستند ببینند که چشمهایت پر از اشک شده، ببینند که راست میگویی، ببینند که نمیخواهیم گولشان بزنیم، ببینند که ما چقدر ساده هستیم… اما آقا باز هم نمیشه. آقا بعضی وقتها هم کارت اینترنتمان تمام میشود نصفه شب بعد یه جور بدی میشود…

آقا میخواستیم بپرسیم یعنی اینها که ما در مانیتور میبینیم واقعیت دارد؟ یعنی آنها حرفهای ما را باور میکنند؟ اصلا آقا یعنی ما برایشان مثل دوست هستیم یا نه، اصلا ما برایشان مهم هستیم؟ اصلا میدانند که ما بعضی وقتها هق هق میکنیم برایشان و دلمان خیلی تنگ میشود؟ آقا آخر آنها صدای شکستن قلبت را نمیشنوند که، کلی دور هستند از ما. آقا اگر ازت ناراحت بشوند و بخواهیم بگوییم چقدر دوستشان داریم آنها که نمیتوانند به چشمهایت نگاه کنند یا دستهای سردت را حس کنند… ما که نمیتوانیم توی موهایشان دست بکشیم و بگوییم “دیگه تکرار نمیشه”، ما که نمیتوانیم پیراهنشان را بو کنیم و سرشان را در آغوش بگیریم…

آقا آنها که نمیتوانند ببینند وقتی میگویند “دوستت دارم” ما چه خنده ی شیرینی روی لبمان می آید، آنها که نمیتوانند ببینند گلهای یاس باغچه ی ما چه بوی عجیبی میدهند، اصلا آنها که نمیتوانند نیمکت تنهایی و امید ما را توی پارک محلمه مان ببینند که هر روز رویش مینشینیم… آقا، یعنی این قلب ما وجود نداره؟ یعنی اینکه دلمون تنگ میشه همش خیالاته؟ یعنی اینکه دلمون میخواد از تک بودن راحت بشیم هیچوقت “واقعیت” نمیشه؟ ها؟ آقا تو رو خدا راستشو بگو بهم… آقا دلمون میخواد یه روز بریم شهرشون، یه روز که هر چقدرم دیر باشه اشکال نداره، اما بریم بهشون بگیم که ما واقعیت داریم، بریم توی چشاشون زل بزنیم و توی موهاشون دست بکشیم و بغض هم بکنیم، بعد بگیم “دوستت دارم”.

  خودش را راضي مي كند كه با دستمال گردنش را مشت و مال دهد، چون حس مي كند كه عرق از موي سرش مي ريزد و اذيتش مي كند. اما به زودي از مشت و مال دادن گردنش منصرف مي شود؛ چون بي نتيجه است. دستمال خيس عرق شده است و همين طور عرق مي ريزد، ران هايش عرق كرده است و شلوار ترش به بدنش چسبيده است. لنگ خيس عرقش بر گردنش سنگيني مي كند،اهل و عيال محله بهش احترام خاصي قائلند،آنقدر كه نرفته بهش لقب حاجي داده اند.هنگامي كه از در خانه اش بيرون مي آيد با همه از كوچيك و بزرگ به احترام رفتار مي كند.

   ادامه رو كليك كن!

هی با خود فکر مي کنم ، چگونه است که ما ، در اين سر دنيا ، عرق مي ريزيم و وضع مان اين است. و آنها ، در آن سر دنيا ، عرق مي خورند و وضع شان آن است! ... نمي دانم، مشکل در نوع عرق است، يا در نوع ريختن و خوردن. دکتر شريعتی

این  دو متن جالب را کاربر محترم با نام مستعار روح هیتلر برامون فرستاده اند.

او گفت كه قلم كشنده تر از زهر و حيات بخش تر از آب حيات است ، او بود كه مرا وادار به نوشتن كرد اما افسوس كه او نمي دانست من اكنون سرشار از گفتنم نه نوشتن . كاش سايه ام مي دانست كه هيچ جمله اي به هنگام مرگ تلخ تر از دوستت داشتم ولي هرگز ابراز نكردم ، نيست ، نمي دانم چرا اين جمله سوز عجيبي دارد؟

سايه ام بود كه مي خواست مهر مرا بيازمايد ، اما او نمي دانست كه مهر آن متاعي نيست كه به ضربه يك آزمايش حقير بتوان آن را آزمود.

انسان ها ! حرفم با شماست ديگر از سايه ام خسته شده ام ، بايد به شما بگويم ، زيرا كه دلم دير زماني است كه تشنه يك صحبت طولاني است. نمي دانم آيا احساسي وجود دارد يا قلب ها جنس شان جز سنگ چيزي نيست؟ آيا كسي خواهد بود كه حرفش را بفهمم و نيز او حرف مرا ؟ براي آنكه حرف هاي هم را بفهميم ، تبسمي كافي است زيرا در آن صورت است كه ديوارهاي ميان ما فرو خواهد ريخت و من وشما قسمتي از هم خواهيم شد.

امين كلخوراني خياوي

88/4/14

روزهاي اول كه كتابش چاپ شده بود، او را ديدم؛ او در كتاب فروشي بزرگ شهرمان بود و با پير صاحب كتاب خانه، گرم صحبت بود. آري او نويسنده مردي بود كه گورش گم شد؛ حافظ خياوي. در آن لحظه كم مانده بود كه منفجر شوم، خيلي ذوق زده شده بودم. برم از نزديك باهاش صحبت كنم. بپرسم چرا داستان هايش خيلي ساده است، خيلي ساده. تا جايي كه احساس مي كني اصلا ويرايش نشده است! نتوانستم؛ نه مي خواستم بروم ولي دوستم اكبر نگذاشت. گفت كه از دور يك عكس ازش مي گيريم . بگذريم آن اوايل كتابش را دوبار خواندم و لذت بردم.

همين چند روز پيش بود كه كتاب داستان هايم را جمع و جور مي كردم كه داستان مردي كه گورش گم شد را دوباره ديدم، بدون درنگ برداشتم و تا ديروز مطالعه اش مي كردم. واقعا نوشته هايش خيلي ساده و لذت بخش است. امروز صبح براي گرفتن جواب آزمايش پدربزرگم به تبريز راهي شدم. همينكه كه رسيدم تبريز به سوي دكه روزنامه فروشي به راه افتادم. مجله هاي رنگارنگ كه نمي توانستم از بين شان مجله مورد علاقه خودم را پيدا كنم، چشمانم را پر كرده بود.ماهنامه آفتاب آذربايجان را يافتم . بدون اينكه نگاهش كنم پولش را حساب كردم وبه كيفم انداختم. راهي بيمارستان شدم؛ بيمارستان امام رضا. از پرستاري آدرس آزمايشگاه را جويا مي شدم كه چشمم به چشم يك آشناي غريب دوخته شد، آري او خودش بود.« نگاه مي كرد به من، چشم هايش خيس شده بود خيلي قشنگ بود. داشت گريه اش مي گرفت ولي جلوي خودش را گرفته بود بالاخره هم نتوانست و يك قطره از دستش در رفت و غلطيد روي صورتش، سرم را انداختم پايين گفتم شايد خوشش نيايد گريه اش را ببينم...»[1]

باز نتواستم خود را كنترل كنم فقط توانستم با يك احوال پرسي ازش رد شوم. بعد اينكه جواب آزمايش را گرفتم، با اتوبوس راهي شهرمان شدم. در اتوبوس مجله را از كيفم در آوردم تا مطالعه كنم جالب آنكه در صفحات اصلي ماهنامه عكس حافظ خياوي همراه با مصاحبه چاپ شده بود. « برنده جايزه روزي روزگاري با بيماري دست و پنجه نرم مي كند.»

عادل حبيبي  2/10/88                           

منیم بیر گوزه ل ننه م واردی

او، گئییمی

ساکت یریشی

آغیر ترپه نیشی

تیتره ک اللرینین مهربان نوازشی ایله

باشقا ننه لره اوخشاردی

ننه م هرگون اوباشدان دورار

اولجه نمازین قیلار

سونرا دوز بیر تاباق خمیر یوغورار

تندیری قالاردی

دان سو کولنده

کاروانقیرانی یولا سالاردی

سونرا دا آستادان دئیه ردی:

خمیر الدن گئتدی

قالخاردی یاتاقدان گلینلر،قیزلار

من بیلمزدیم او زمان

دنیا نه وار

سحر گوزومو آچیب

اطاقین باش اوجوندا

جرگه-جرگه دوزولموش

اوستو ناخیشلی فتیرلری گوره ردیم

بیر ده

تندیرین قیراغیندا قاینایان چایدانی

من بئله گورموشدوم دنیانی

بیر گون

ائویمیزده هامیدان قاباق دوران

فتیر پیشیریب چای قویان

بیزی ایشه ، زحمته

روزی یه، نعمته

سسله ین ننه م

ائویمیزده هامیدان قاباق

گئتدی بو دنیادان

ننه م ئولدو

ئوزو دئمیش

بیز اونو آخرت ائوینه یولا سالدیق

هامیمیز ننه سیز قالدیق

آتام شهردن زنگلی بیر ساعت آلدی

بیزی وقتینده اویاتسین

گلینلر، قیزلار هراسان یاتدیلار

خمیر وقتینده گلسین

تندیر وقتینده چاتسین

نوه لر ده یاتا بیلمه دیلر دویونجا

صبح اولونجا

قالدیر دیلار بیزی

-ای، تنبل لر،قالخین یوخودان

دورون،دورون

سو گتیرین

چایدانی دولدورون

هامی ده ییردی بیر-بیرینه

آنجاق

ننه ین یئری گورونوردو ینه

گونش قالخیر

آتام ئوکوزلری قوشوردو

هله نه چای قایناییر

نه ده فتیر پیشیردی

ائله بیل ننه مله گئتمیشدی

ائویمیزین نظامی،قایداسی

نه گلینلرین هارایی

نه ده ساعتین صداسی

ساکت یریشلی

آغیر تر په نیشلی

ننه مین یرینی وئرمیردی

نییه؟

هئچکس بو سری بیلمیردی

هر سحر اویاناندا

یادیما دوشوردو

اطاقین باش اوجوندا چین-چین ییغلمیش

اوستو ناخیشلی فتیرلر

بیرده

تندیرین قیراغیندا قاینایان چایدان

سونرا

ای... نه دئییم

بیر زمان

بلی،بیر زمان

بو گوزه ل دنیادا

منیم ده بیر گوزه ل ننه م واردی

ائویمیزده او هامیدان قاباق اویاناردی

بالاش آبی زاده (آذراوغلی )  «ساوالان نغمه لری»

من عاشق او بودم

    چهار سال بود که با هم رابطه داشتیم. البته این یک آشنایی ساده نبود. من عاشقانه او را دوست داشتم و می خواستم با او ازدواج کنم و حاضر بودم برای او هر کاری بکنم. هر دوی ما چهارده ساله بودیم و به نظر خانواده ام، دختر مورد علاقه من برای اداره زندگی هنوز کوچک بود. ولی خانواده فرزانه توجهی به سن و سال من و دخترشان نداشتند، از یک طرف هم وضع مالی خانواده ما بهتر از آن ها بود. آن ها موافق بودند و از ارتباط ما خبر داشتند. من حتی چندین بار با خانواده فرزانه، به مسافرت رفتم. پدرش قبلا معتاد بوده که سه چهار سالی است که ترک کرده است. آن ها از اینکه ما با هم دوست وارتباط داریم، اصلا ناراحت نبودند. با صحبت های فراوان با خانواده ام نتوانستم نظرشان را برای خواستگاری جلب کنم، روز به روز در درس هایم افت می کردم. افسردگی عجیبی وجودم را فرا گرفته بود. دختری که عاشقانه دوستش دارم را نمی خواستند برایم خواستگاری کنند. برای همین دست به هر کاری زدم از مسموم کردن خود تا خودکشی!

   ب